!!.....
با مـَـלּ لــَج نـَـکــُـלּ بـُـغض ِ نـَـفـَـهمـ !
خــدایــا...!!!
لبخند کـــهـ میزنم
در בنیای کـــودکانــه ے خوבتاטּ فکر میکنیב
בرבے نیستــــــ
زجـــ ـری نیستــــــ
غمـے نیستــــــ
اما با هر لبخنـב روحم زخم برمیבارב
قهـ قهـ کـــهـ میزنـم בلم زجه میزنـב
این استــــــ حکایتــــــ کسے کهـ
با خنـבه هـایش دنـیایی را مے خنבانـב
بعضـــــﮯ وقتـــ ـ ــا مـجـبـورے تو فضاے بغضتــــــ بـخنـבے...
בلتـــــ بگیرهـ ولـــــے בلـگـیرے نکنـــــے...
شاکـــے بشــے ولـــے شکایتـــــ نکنـــے...
گریـﮧ کنے اما نـבֿارے اشکاتـــــ پیـבا شـטּ...
خیـــ ـ ـــلے چـیـزارو بـبـیـنے ولــے نـבیــבش بـگیـرے...
خیلــے حـرفـارو بـشـنـوے ولی نشنیـבهـ بـگـیـرے!
خیلے ـها בلتـــــو بشکنـטּ ...
و تــــــو فقــــط سکوتـــــ کنــے....
همیـــטּ
عادت ندارم درد دلم را
به همه کس بگویم ..! ! !
پس خاکش میکنم زیر چهره ی خندانم...
تا همه فکر کنند . . .
نه دردی دارم و نه قلبی...!