...בلم بشکـنهــ حرفے نیستــ...

باز امشب غزلی کنج دلم زندانی است ، آسمان شب بی حوصله ام طوفانی است ، هیچ کس تلخی لبخند مرا درک نکرد ، های های دل دیوانه من پنهانی است .

............................................................................

من آن رودم که تنها آب دارم ، نگاهی خسته و بی تاب دارم ، من عشق نور دارم در دل اما ، فقط تصویری از مهتاب دارم .

............................................................................

دلم ز دست زمانه بسی تنگ است / چه کنم که کار دنیا فقط نیرنگ است
نیرنگهای دنیا هزار و یک رنگ است / خدا کند شود پیدا  دلی که با دل من یک رنگ است

............................................................................

امشب تمام گذشته ام را ورق زدم :
پر از لحظه های سیاه ، لحظه های داغ و پرالتهاب بی قراری ، دلتنگی افسرده ، خاموشی ، سکوت ، اشک ، سوختن …. چیزی نیافتم .
نفرین به بودن وقتی با درد همراه است

..........................................................................

اگه یه روز تنها شدی ، بغض کردی و دلت می خواست
گریه کنی ولی دلیلی واسه گریه کردن  نداشتی
بدون دل خدا واست تنگ شده و می خواد
صداش کنی!!!..............

........................................................................

    من پذيرفتم که عشق افسانه است

                 اين دل دردآشنا ديوانه است

                                ميروم شايد فراموشت کنم

                                                        بافراموشي هم آغوشت شوم............

.......................................................................

شب است و غم گرفته چار سويم
بيا ای دوست بنشين روبرويم
بيا تا قصه تنهاييم را
اگر خوابت نمی آيد بگويم

.......................................................................

چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش
همه وجودت له شده ….

....................................................................

عشق آدما به هم ، قصه خنده داریه 

         اولش قشنگ و بعدش همه گریه زاریه

                                    وقتی عشق ها همه از دم مثل هم تموم میشن

                                           چرا باز باید شروع کرد ، آخه این چه کاریه ؟

 ........................................................................

می بخشم کسانی را که هر چه خواستند با من ، با دلم ، با احساسم کردند و مرا در دور دست خودم تنها گذاردند و من امروز به پایان خودم نزدیکم ،

پروردگارا. به من بیاموز در این فرصت حیاتم آهی نکشم برای کسانی که دلم را شکستند

 .......................................................................

به لبهایم مزن قفل خاموشی که در دل قصه ای نا گفته دارم

ز پایم باز کن این بند گران را که از این سودا دلی آشفته دارم . . .